Abraham-Hicks

Derinlik - Depth



İnsanın kendi derinliklerine inmesi meydan okuyucu bir yoldur..Aynı zamanda da, bence hayat coşkusunu korumanın tek yolu..Bazı derinliklere sevgiyle, güzellikle ulaşıyoruz. Bazılarına ise dikenli tellerden geçerek, korkuyla, üzüntüyle, acıyla..Bazen ise bir sonraki adım o kadar zor gelir ki, atamayız..Atamadıkça da bütün kapılar kapanır, nereye dönersek dönelim o adımdan geçmek zorunda kalırız.
Sevgiyle, güzellikle gelişmek daha kolay gibi gözükse de, bazılarına ağır gelir..O kadar sevgisiz bir yerden gelirler ki, alamazlar o sevgiyi, kabul edemezler..O sevgi, yorganın altındaki tüm acılara ışık getirir. Donmuş yerleri çözer, altındaki duygulardan geçmeyi gerektirir..O duygulardan kaçmaya o kadar alışmışızdır ki, sorunu sevgide buluruz..Sevgiyi iteriz..Ama o acılar, üzüntüler hissedilmeden onarılmaz ki..Oralardan geçilmeden yaşam coşkusuna tekrar kavuşulmaz ki..
Bazıları o kadar korkar ki derinlikten, ikinci bir ilişkiye atlar, bir bağımlılıkla duvar örer.. Ya da kendini başına gelebilecek her türlü süreçten izole eder..Yavaş yavaş doyumsuzluk başlar, hayat anlamını yitirir..Kendini köşeye sıkıştırmıştır ve o minicik köşeden çıkmaktan da ödü kopmaktadır. İnkar ne kadar uzun sürmüşse, çıkış yolu da o kadar çetin bir hale gelmiştir. Hele bir de yarı yolda dönerse, işi daha zordur. İkinci hamle daha çok çaba ve daha büyük mücadele gerektirir.İnsan en büyük acılarından geçerken, ölecek gibi hisseder kendini, bir daha çıkamayacak gibi hisseder..Halbuki an meselesidir dönüşüm, o duygulara alan tanıyınca..Tanımayınca ise, onlar içten içe yönetir hayatı, küflenir içeride..En ufak bir delikten sızıp kaçmaya çalışırlar..Siz her seferinde deliği kapatıp susturmaya çalışırsınız içeridekini..Ve onları ortaya çıkaracak şeylerden kaçmaya başlarsınız. Amansız bir kovalamaca başlar. Kaçak bir hayat, yüzeylerde ve belki de hastalıktır yarattığınız..o en korktuğunuz kurtuluşunuzdur aslında..Ama size tersi gibi gelir..Ve kaçar durursunuz durmadan..

Sevgilerimle
*
The path to depths of oneself is a challenging journey..But, as for me; at the same time, it is the only way to keep the joy of life..We reach some of the depths with love and beauty. We need to go trough pain, suffering, fear or rough ways to reach the other depths..Sometimes the next step is so painful, that we can't take it..As we can't take it, all the doors around us are going to close and wherever we turn we need to go trough that same step.
Growth with love and beauty seems to be more easy, but for some of us, it is not..They come from such an unloving background, that they can't receive and accept the love..Love will bring light to all the pain that was hidden deep down....It will melt all the frozen places and we need to go trough the revealed feelings..We are so used to run away from those feelings, that we think that love is the burden..We push love away..But all that pain and sorrow can not be healed without going trough those feelings...Finding the joy of life is also not possible without going trough them...
Some of us are so afraid of depth, that they run into a second relationship, built up a wall by finding an addiction or isolate themselves from every possible process..In this way a feeling of dissatisfaction starts, life looses it meaning. One has put himself/herself into a corner and is scared to death to go out of that spot. The longer the denial, the longer the way out. When one has tried to go out once and couldn't make it, the road will be more tough. The second trial will need more effort. If one goes trough the biggest pains, he/she will feel like dying and like not being able to make it. The transformation can be instant, if we give space to those feelings.
If we don't give them space, they will lead your life from behind the scenes.They will rotten inside.And try to come trough wherever there is an oppurtunity. You will try to stop it from happening and run away from occasions that will make them come out..A ruthless chase will start. You will become a fugitive, become superficial and maybe create an illness..Actually that what you fear most, is your salvation.But you will feel that it is the opposite...And you will run away again and again..

With My Love

.

Düzce İline Ait Bir Köyde Haftasonu- A Weekend in a Village in the Province of Düzce

Bu haftasonu Hendek civarında Doğa'nın tadını çıkardık..

*

This weekend we have enjoyed the nature in the surrounding of Hendek

Bir de evlerinde kaldığımız Elif ve Tunca çok özel evsahipleri..Elif muhteşem resimler yapıyor, dayanamadım fotoğraftaki resmi aldım..

*

We have stayed at Elif and Tunca's house, they are special hosts. Elif creates wonderful pictures, I could not withhold myself from buying the one on the photo..

Sevgilerimle

*

With My Love

Kumari Yaşayan Tanrıça - Living Goddess Kumari

Tatlı bir sabah sohbeti esnasında Nepal Kathmandu anılarım canlandı. Beni en çok etkileyen yaşayan Tanrıça Kumari idi.. Bedeninden kan çıkana kadar (ergenlik çağı en geç) Tanrıça seçilen Kumari;  2-4 yaş arası kız çocukları arasından 32 kritere uygunluğu olan kızlar arasından seçiliyor. Anne babası dışında kimseyle konuşmuyor ve ona tapılıyor. Tanrıçalık dönemi bitince normal hayata dönmesi gerekiyor. Doğru dürüst yürümeyi bile deneyimlememiş oluyor, zira nereye gitmesi gerekirse onu taşıyorlar..

Sevgilerimle

*

During a nice morning chat I remembered my memories of the journey to Nepal kathmandu. I was mostly impressed by the living Goddess Kumari. Kumari is chosen as a living Goddess between the age 2 to 4 and is chosen among girls who are according to the 32 criteria. She remains a Goddess until blood will come out of her body ( latest with puberty). She is not allowed to speak with people, only exception are the parents. She is been worshipped. Until then she even doesn't experience real walking, wherever she needs to go she is been carried.

With My Love

Hugh'un Hikayesi- The Story of Hugh

Bir zamanlar asil biri doğmuştu. Adı Hugh idi. Hugh'dan o diye bahsedeceğim, onun dişi mi erkek mi olduğunu kimse bilmiyordu aslında ve bu önemli de değildi. Daha önce yaşamış olan veya yaşayacak olan hiçkimseye benzemiyordu Hugh. Hugh değerliydi, tekrarlanamazdı, kıyas kabul edilemez biriydi, henüz işlenmemiş bir trilyon değerinde bir elmas gibiydi.

Hugh; hayatının ilk 15 ayında kendini , sadece ona bakanların gözlerinde gördüğü yansımalarla tanıdı. Hugh çok şanssızdı. Ona bakanlar, kör olmamalarına rağmen gözlük kullanıyorlardı. Her bir gözlüğün üstünde ayrı bir imaj vardı. Böylece Hugh'a bakan kişiler onu kendi gözlüklerinde bulunan imaja göre görüyorlardı. Hugh'a bakan kişiler fiziksel olarak mevcut olmalarına rağmen, aslında hiçbiri onu gerçekten görmedi. Hugh büyüdüğünde, ona bakan kişilerin onunla ilgili imajlarından oluşan bir mozaiğe dönüşmüştü. Bunlardan hiçbiri gerçek Hugh değildi. Hiçkimse Hugh'u gerçekten görmemişti. Bundan dolayı hiçkimse gerçekten kim olduğunu yansıtan bir ayna tutamıştı ona. Bunun sonucunda Hugh kendini diğer kişilerin onunla ilgili imajlarının bir mozaiği olduğunu düşünüyordu. o gerçekte kim olduğunu bilmiyordu.

Hugh, bazen gecenin ortasında, yalnızken büyük önemi olan birşeylerin eksik olduğunu biliyordu.Bunu içini kemiren bir boşluk duygusu-derin bir boşluk olarak deneyimliyordu.

Hugh bu boşluğu birçok şeyle doldurmaya çalışıyordu: güç, Dünyasal ün, para, malvarlığı, kimyasal maddelerle uçma, yemek, sex, heyecan, eğlence, ilişkiler, çocuklar, iş- ve hatta jimnastik yaparak..Ama ne yaparsa yapsın, içini kemiren boşluk hiçbir zaman yok olmadı. Gecenin ortasında, dikkatini çelen herşey ortadan yok olduğunda, sakin ve kısık bir sesin: 'Unutma; Ne olur beni unutma' dediğini duyuyordu. Ama ne yazık ki, Hugh unuttu ve hiçbir zaman kim olduğunu bilmeden öldü.

                                                                                                                  John Bradshaw
Sevgilerimle

*

Once upon a time a royal person was born. His name was Hugh. Although I'll refer to Hugh as 'he', no one actually knew whether Hugh was male or female and it didn't really matter. Hugh was unlike anyone who ever lived before or who would ever live again. Hugh was prescious, unrepeatable, incomparable; a trillion-dollar diamond in the rough.

For the first 15 months of life, Hugh only new himself from the reflections he saw in the eyes of his caretakers. Hugh was terribly unfortunate. His caretakers, although not blind, had glasses over their eyes. Each set of glasses already had an image on it, so that each caretaker only saw Hugh according to the image on this glasses. Thus, even though Hugh's caretakers were physically present, not one of them actually saw him. By the time Hugh was grown, he was a mosaic of other people's images of him, none of which was the real Hugh. No one had really seen Hugh, so no one ever mirrored back to him what he really looked like. Consequently, Hugh thought he was this mosaic of other people's images. He really did not know who he was.

Sometimes in the dark of the night when he was all alone, Hugh knew that something of profound importance was missing. He experienced this as a gnawing sense of emptiness- a deep void.

Hugh tried to fill the emptiness and void with many things: power, worldy fame, money, possesions, chemical highs, food, sex, excitement, entertainment, relationships, children, work-even exercise. But no matter what he did, the gnawing emptiness never went away. In the quiet of the night when all the distractions were gone, he haard a still, quiet voice that said: 'Don't forget; please don't forget me!' But alas! Hugh did forget and went to his death never knowing who he was.

                                                                                                               John Bradshaw

With My Love

Hollanda Yeniden ve Bambaşka - The Netherlands Again and Totally Different

Sevgilerimle

*

With My Love

Güven - Trust

En sonunda güveni içimde hissetmeye başladım. Ne olduğunu anlamaya başladım. Herhangi birine, bir olaya güvenmek değilmiş esas olan.. Tanrıya ve kendine güvenmekmiş.Yani her ne oluyorsa veya olmuyorsa bunun senin hayrına olduğunu anlamak, bilmek ve bırakabilmekmiş..Zihnim bazı şeyleri kurguluyorken, realite ile beklentilere girer ve zorla oldurmaya çalışırmışım, olmayınca de hayal kırıklığı, güvensizlik içinde olurmuşum..Halbuki Tanrıya teslim olup güvenmek bambaşka birşey..Beklentisizlik, her anı tüm olanaklarıyla görebilmek ve zihin beklentileri ile körleşmek yerine olanı, yeniyi görüp tadabilmek..Tadını çıkarmak ve her ne oluyorsa bununla başa çıkabileceğine inanmak ve korkmamak..Hayat bu şekilde çok daha hızlıca ve huzurla akıyor..Hem kendim için..Hem başkaları için..

Sevgilerimle
*

Finally I feel trust inside myself. I started to realize what it is. It is not about trusting a person or a happening. It is about trusting God and yourself. It is about understanding, knowing and surrendering to whatever is happening or is not happening and seeing it as a blessing for myself. There was a time, when my mind was creating stories, which I wanted to realize. This caused lots of expectations and made me push reality. Surrendering to God and trusting  God is something totally different.It is about having no expectations, to see all the possibilities of the moment. Not being blind by the expectations of the mind, but being open to the new and enjoying it. Also it is about the faith in oneself, to be able to cope with whatever comes your way and not being afraid of it. life flows rapidly and peacefully..For me and for others.. 

With My Love