Louise'e Mektuplar - Letters to Louse

Sevgili Louise;
Son yıllarda kadın-erkek ilişkileri üzerinde ciddi tartışmlara oldu, ben de bu sorunla uğraştım. Neden bazı erkekler kendlerine pislikmişler gibi davranan kandınlardan hoşlanıyor? Karşılarına ne kadar düzgün bir kadın gelirse gelsin bu erkekler nezaket ve sevgiyi reddediyorlar. Deniliyor ki, kötü davrnışa maruz kalmış kadınlar özdeğerden yosun olur, ancak erkeklerin özdeğerleriyle ilgili kadınlarla ilgili olduğu kadar geniş kapsamlı bir yaklaşım yok. Sizin bu bu konuya bakış açınız nasıl?

Sevgili Kişi;
Eğer annen sana pislikmişsin gibi davrandıysa, ne yazık ki bu çeşit bir davranış şeklini sevgiyle özdeşleştirirsin. Yetişkin bir birey olduğunda, sana annenin sana davrandığı gibi davranan kadınları ararsın. Düzgün bir kadın seni rahatsız eder ve sevgisiz hissettirir. Aynı şey babaları tarafından çocukluklarında kötü muamele görmüş kadınlar için de geçerlidir. Onlar, fark etmeden kendilerine bu kötü davranış şekilini devam ettirecek erkekleri seçerler.
Bu nedenle affetme çalışması çok önemlidir. Geçmişte olanı onaylamak demek değildir affetmek,
ama kendimizi incinmişlik ve acı hapishanesinden kurtarmaktır. Biliyorum çünkü, kendim uzun zaman kendime acıma ve incinmişlik içinde çok fazla yıl yaşadım. Geçmişi affedene kadar, kendim için iyi bir hayat yaratamadım. İncinmişlik dolu, kendine acıma içindeki düşünceler yaşamlarımızda coşku yaratamaz.
Gördüğün gibi hepimizin başkalarıyla ilişkileri içinde rahatlık alanlarımız vardır. Bu rahatlık alanları gençken oluşurlar. Eğer ebeveynlerimiz bize sevgi ve saygı içinde davrandıysalar, o zaman bu tarz davranışı sevgiyle özdeşleştirdik. Eğer; çoğumuzda olduğu gibi, ebeveynlerimiz bize sevgi ve saygı gösterme becerisine sahip değildiyse, biz bunun eksikliğinde rahat olmayı öğrendik. Bize kötü davranılmasını sevgi ile özdeşleştirdik. Bu tüm ilişkilerimizde bilinçsizce kullandığımız bir kalıp oldu.
Bu fonksiyonel olmayan inanç kalıbı- yani kötü davranılmanın sevildiğimiz anlamına geldiği- cinsiyetten bağımsız olarak bize yerleşir. Ancak kadınlar daha çok farkına varır, çünkü kültürel olarak kadınlar incinebilirliklerini ifade etmek üzere cesaretlendirilirler. Vu bunun sonucu olaral, hayatları işlemediğinde bunu kabul etmek konusunda daha istekli olurlar. Erkekler incinebilirlikleri ile giderek daha çok bağlantıya geçmeye istekli olduklarından, bu değişmektedir. Hepimiz için bir önerme: KALBİMİ SEVGİYE AÇIYORUM.

Louise Hay'in ' Louise'ye Mektuplar' kitabından alıntıdır.

Sevgilerimle

*
Dear Louise;
There has been a serious debate in recent years about man/woman relationships, and I have pondered this problem myself. Why do some men like women who treat them like dirt? No matter what nice person comes along, these men find some excuse to reject kindness and love. It has been said that mistreated women lack self-esteem, yet men's self -esteem is not as widely addressed as women's. What is your view on this?

Dear One;
If your mother treated you like dirt, then unfortunately you would associate this treatment with love. When you grow up you look for women who will treat you as your mother did.A nice woman would make you feel uncomfortable and even unloved. It is the same with women who were abused by their fathers during childhood. They often unconsciously gravitate toward a man who will continue this abuse.
This is why forgiveness work is so important. It is not to say that what happened in the past was okay, but to free ourselves from being in a prison of resentment and bitterness. I know I had far too many years of living in self-pity  and resentment. It wasn't until I could forgive the past that I could begin to create a good life for myself. Resentful, self-pitying thoughts cannot create joy in our lives.
So you see we all have comfort zones in our relationships with others. These comfort zones are formed when we are young. If our parents treated us with love and respect, then we came to associate this type of treatment with being loved. If, as for many of us, our parents were unable to treat us with love and respect, we learned to be comfortable with this lack. We associate being treated badly with being loved. This becomes the pattern we use unconsciously in all our relationships.
This dysfunctional belief pattern- that being treated badly equals love-is not exclusive to either gender.
However it is more widely recognized in women because, culturally, women are encouraged to express vulnerability and are, as a result, more willing to admit when their lives are not working. This is changing, however, as more and more men become willing to reconnect with their vulnerability. An affirmation for all of us is: I OPEN MY HEART TO LOVE.

From Letters to Louise - Louise Hay

With My Love

Why Do You not Trust Yourself ?

Why you do not trust yourself

by Peter Shallard

Why you don't trust yourself
Some good friends and I joke around about axioms of the pop-psychology and personal-development industry – there are some hilarious statements used out there, that are funny because they’re always true.

“You don’t trust your yourself” is perhaps the quintessential example. Statements like this are used by gurus, therapists and cult leaders all over to create instant “OMG-you-hit-the-nail-on-the-head!” feelings in the listener.

You don’t trust yourself, because you constantly beat yourself up for not doing “enough”. You hunt for solutions to motivation problems, because you don’t trust yourself to do the things you know you should. You fret about creating structure in your life to protect yourself from yourself: Better hide those cookies, or they’ll all get eaten!

Can we just write off “You don’t trust yourself” as a clever verbal trap, or is it tapping into something deeper? Is there a universal human confidence problem? Or are you just being paranoid? Either way you are your own worst enemy.

A lack of faith in yourself is impeding the wealth, freedom and impact you want to create – so let’s find out why you don’t trust yourself. And how you can find that faith again.

How do you know if you don’t trust yourself?
Lack of faith in oneself shows up in the way we make ourselves do things. It’s the difference between being your own worst enemy, versus your own best friend. If you spend a lot of time regretting things you’ve done or decisions you’ve made, you don’t trust yourself.

If you beat yourself up, if you think you’re not doing good enough, or if you constantly feel like you’ve got under utilized potential then you don’t trust yourself.

It really comes down to is this: You’re afraid that if you were to feel totally happy about your life, your motivation to actually do things might vanish.

People who don’t trust themselves are terrified of allowing themselves to feel good. They’re afraid that if they do feel good, their motivational drive will disappear – they don’t trust that they’ll still want to create, give or grow.

People who don’t trust themselves create self-perpetuating cycles of stress and anxiety to ensure they never get to that place where they’re happy or satisfied. This ensures they never run out of whips to crack over their own back.

So, as an untrusting entrepreneur, you do everything you can to make sure you don’t give yourself an inch:

Even though you’re creating success in your life, you never seem to escape your “problems”.
You weirdly plateau your income right at the place where it’s “just barely enough” – so accurately that it’s damn spooky!
You tend to forget your biggest successes but you persistently dwell on your worries.
Resonate much? That’s what I thought.

So why oh why do you not trust yourself?

You don’t trust yourself because you weren’t always trustworthy
Like all great psychological truths, the answer to this particular conundrum lies deep in our pasts. Our childhoods. So stretch out on the chaise lounge and get ready to regress.

You don’t trust yourself now, because you were born into a world determined to make you do things that you don’t want to do. Things no human would want to do. Things you couldn’t be trusted to do without being coerced.

The adult world forces children to take action on all kinds of stuff without rationale: Study hard. Put money in your piggy bank. Eat your veges. Because you have to. Because that’s just the way it is. Because that’s what everyone does. Because life isn’t fair.

As children we endure the experience of our teachers, parents and superiors all bludgeoning us into doing the “right” things, not the things we want to do. This is just the way it is – I’m not attempting to change or even criticize this process. You just need to understand that this is happening and what it’s done to your mind.

As you grow into an adult, you start to develop your own rationale. Do you remember the point where you really saw the value in saving money? Or when it really clicked that eating your vegetables would be a smart move? Or that magic moment when you realized that focus, commitment and finishing what your start are all good ideas.

As the old joke goes, the older you get the smarter your parents become. It’s true and it happens because adulthood exposes us to the real world, giving us the all powerful Why. We unearth our own reasons for doing all that hard work and discipline stuff. We see the light.

For entrepreneurs, those moments are even more vital. They’re the pivotal instances of totally “getting it”, when we click and realize the things we’ve heard and read are really true: Sales and marketing are everything. These are the entrepreneurial lessons we read about when we start out, but don’t truly click with until we “grow up” as business owners:

You have to make something remarkable. You must make big promises and over deliver. Look for a problem to solve. etc etc etc.

The problem occurs when you arrive at any one of these “getting it” moments as a newly minted adult – and I use that term loosely; I know 50 year olds who haven’t made it yet. You get the rationale and for the first time you want to work hard and make huge things happen.

But for some reason, though you want success, you just can’t make yourself do the things that you KNOW create it.
There’s resistance, motivation doesn’t flow easily and everything feels hard. You don’t trust yourself.

You’re new to this place but the child inside of you has years of experience rebelling against all the adults and their coercive insistence on doing things just because you have to. So when your fully developed adult mind voices it’s desire for those grown up things too, your inner child has already put it’s fingers in it’s ears. Lalalalala!

You’ve spent such a vast portion of your life being coerced into doing things you don’t understand that, when you finally get the point, it’s already too late. Your inner child is in rebellion. The self sabotage has already begun.

Most people’s reaction to this only makes the problem worse. They start using the tricks that nasty grown ups used to use, but on themselves! They create artificial reward systems, leverage social pressure and more. Most to-do list apps are basically gold star charts for grown ups.

They don’t work because the more you try to coerce yourself like this, the more your inner child rebels. That part of you used to only hate the other adults but now it loathes you as well. It lashes out and it’s desires get more and more childish. Soon, you’re blowing off whole afternoons, to do nothing but eat junk food and watch cartoons!

Once established, the cycle is simple: Your inner child doesn’t want to do the things you know you should, so you try to force it to grow up with structure and coercion. In response, your inner child rebels harder, inspiring even more irresponsible behavior. Your response to that is to *drumroll* not trust yourself.

Of course you can’t be trusted. Part of you, a deep and very vocal part, wants to slack off completely. It hates all the grown up, coercive systems you use to attempt to make yourself productive and responsible. It tears your structure down with a sly and impish grin. How could you trust such a part of yourself?

The solution lies in giving yourself the thing your inner child always wanted. The thing it feels it has to snatch and steal. The thing it doesn’t trust you to provide, because you never really had:

Play.
Fun. Joy. Good times.
Your whole life, you’ve been trying desperately to grow up, diligently delaying gratification so that you could have a shot at the big business success in the distant future.

And your inner child has had enough.

Look around your life and ask yourself how many hours out of the last week include activities that seven-year-old you would have been genuinely excited to participate in.

If you’re like I was – or many of my clients were – the answer is zero.

We’re all so obsessed with growing up, progress and spartan “do-the-work” rituals that we actually forget how to have fun. We even forget that having fun is important.

The most powerful force of self sabotage in your life is the part of you (the inner child) that has not forgotten this. Not even a little bit.

The scary truth is that it’s our inner child who taps creativity, who’s standing at the switchboard for magical business sky-rocketing serendipity and all the other stuff that makes the real difference.

If you’ve built yourself a life that would bore a child to tears, it’s time to seriously re-evaluate your lifestyle. The structure and schedule you’re imposing on yourself, in the search for success, is unintentionally creating boatloads of sabotage.

When you slake your inner child’s thirst for fun and joy, you’ll get it.

You’ll get to the place where your inner child is aligned with your adult desires – where one hundred percent of you is collaborating in the same direction. That kid within you will, for the first time, see why you’re trying to do this “success” thing.

You’ll arrive at a place where work, success and productivity are synonymous with fun, play and joy.

It’s a long path and merely having “arrived” doesn’t guarantee you’ll always stay there, but the more time you spend in this magical vortex the easier it is to find your way back.

 

Peter Shallard www.petershallard.com 

Özel Olmak - Being Special

Özel olmak istiyoruz. Her birimiz birileri için, birçokları için özel olmak istiyoruz. İlk doğduğumuzda, herkesin odak noktası olarak  ve şanslıysak anne babamızın hayatlarının merkezi olarak başlıyoruz hayatlarımıza.. Ancak büyüdükçe, bu azalıyor. Yine anne babalarımızın yanında birer prens ve prenses olarak hissettirebiliyoruz, ama kendi hayatlarımıza atıldığımızda birşeyler değişiyor. Etrafta birçok prens ve prenses dolaşmaya başlıyor kendilerini özel hissetmek isteyen..
Bunu bir aşk ilişkisinde yakalamaya çalışıyoruz.. Ama ilişkiler zaman içinde yıpranmaya başlıyor veya büyü bozuluyor ve yine kendimizi özel hissedeceğimiz başka bir alan, ya da başka bir aşk aramaya başlıyoruz.
Bazılarımız da iş hayatında, büyük başarılar göstererek yakalamaya çalışıyor bu duyguyu. Ancak burada özel hissetmek bir bedel ile birlikte geliyor, kıskançlıklar ve hırs savaşlarını çekiyoruz kendimize..
Bazılarımız da fiziksel olarak dikkat çekerek bunu yakalamayı başarıyor. Her daim şık, bakımlı gezip, her bir gramını tartarak..Aynanın önünde ve güzellik merkezlerinde uzun zamanlar harcayarak..
Ya da sosyal becerilerimizi, cazibemizi, herhangi bir becerimizi ön plana çıkararak özel olmak ve hissetmek istiyoruz.
Kanımca özel hissetmek, ancak özel hissettirdiğimizde olası.. Herkes özel aslında, bir kişi diğerinden daha fazla özel değil..Bunu fark edip, karşımızdakinin özel olduğu alanı, cevheri fark ettiğimizde ve onurlandırdığımızda, hep birlikte kendimizi iyi hissediyor ve hissettiriyoruz. Her birimiz bu şekilde diğerinin ışığının parlamasını destek oluyor.

Kısaca özel olmak, bir diğerinden daha fazla özel olmak olmamalı ve olamaz da. Özel olmak, her birimizin kendine özgünlüğünün onu özel kıldığını fark etmek ve onurlandırmaktan geçiyor..

Sevgilerimle

*

We all want to be special. All of us wants to be special for someone or for lots of others..When we are born we are in the center of attention and if we are lucky we start life as being the main focus of our parents lives. But when we grow, this attention gets less. When we are with our parents we again feel like being a prince or a princess, but when we start our own lives things start to change. Lots of princes and princesses walk around, who want to feel that they are special.

We try to find this in a love relationship.. But in time relationships get damaged or the magic fades away and we start to look for another area in our lives or another love affair to feel special again.

Some of us try to reach this state by achieving big successes in business life. But feeling special here comes with a high price: we attract jealousies and battles due to ambitions..

Some try to reach this state physically. They are chique and  well dressed all the time and are considerate of every gram they put on. They spent ours in front of mirrors and in beauty parlors.

Or we use our social skills, or attractiveness or any other skill we have to feel special.

I think feeling special is possible when we make others feel special. Everybody is special actually. No one is more special then the other. If we become aware of this, if we acknowledge the field that the other is special, all of us feel good and make others feel good. In this way we encourage each other in
making our lights shine bright.

In a nutshell, being special doesn't mean being more special than anyone else. Being special is the way to honor and acknowledge the uniqueness of the other and in this way seeing their specialness..

With My love

Kalbimiz Açık Kalsın - Let our Hearts be Open

Bugün bir arkadaşımın kızının düğün yemeğindeydim..
Bugün bir arkadaşımın annesi çok hastalandı, hastanede geçirdi gününü..
Bugün bir başkası doğum yaptı..
Aynı anda Dünyanın dört bir yanında insana özgü herşey oluyor. Bir an içinde ölümler, doğumlar, hastalıklar, düğünler, mutluluklar, hüzünler, başarılar, başarısızlıklar, inişler, çıkışlar yaşanmakta.
Belki şu an biri Dünyayı değiştirecek bir şeyi keşfetmek üzere,
Belki bir başkası  da bir felaket hazırlıyor..
Herşey şu anda.. Herşey bu gezegende..

Kendi kişisel dramımızda, yaşananlar ne kadar etkiliyor bizi, hazmetmeye çalışıyoruz duygusal olarak olanları..Kendi kişisel mutluluklarımızı da, acılarımızı da öğütmek bazen  yarı bir ömür sürüyor. Bazen farkında olarak,bazen de olmayarak..Kalbimizi ortaya koyduğumuzda, her bir iniş veya çıkışı dolu dolu hissediyoruz. Günümüz yaşamlarında o kadar çok ilişki içindeyiz ve o kadar çok şeyi Dünyanın her tarafında takip ediyoruz ki. Bunları hangisini kalp taşıyabilir ? Bunlar nasıl hazmedilir?

Kalbi kapatınca, mantık süzgecinden bakınca.. olaylarla baş etmek daha kolay olabiliyor..Lakin, hayatın tadı tuzundan da çok şey kaçıyor. Birçok kişi eskisi gibi tad almadığından bahsediyor..Kalbin verdiği güzelliği, bol hazla kapatmaya çalışmak yeterli olmuyor..Bir bağımlılıktan bir başkasına sığınmakla bir yere varılmıyor. İyice kendini kaybediyor insan..

Kalplerimiz açık kalsın.. Her türlü duyguyu dolu dolu yaşayalım, hiçbir şey bize yapışmasın, aksın gitsin..Belki biraz da yaşamlarımızı sadeleştirelim ki, hazmedebileceğimiz kadar olsun yaşananlar..
derim kendimce..

Sevgilerimle

*
Today I was at a wedding luncheon of the daughter of a friend of mine.
Today the mother of a friend got very ill. She spend her day at the hospital.
Another got a baby.
There are lots of different things happening at different places of the earth. At the same moment people are dying, babies are born, people are getting ill, weddings, happiness, sadness, success, failure, ups and downs are happening.
Maybe just at this moment someone is at the edge of discovering something that will change the world..
Maybe another one is preparing a disaster.
Everything is happening just now. Everything is happening on this planet.

In our own personal drama, whatever we are going through is effecting us a lot. We are trying emotionally to digest everything. Sometimes it takes half a lifetime to digest our happiness or pain.
Sometimes we are aware, sometimes not.
If our hearts are open, we feel every up and down very intense.
In our temporary lives we are in so many relationships and we are following so many issues around the globe..Which heart can carry this all? Who can digest this all?

If we close our hearts and look at everything from logic. It can be easier to cope with everything..But we miss the essence of life. Lots of people are complaining that they are not having the same taste anymore. It is not enough to compensate the beauty of the heart with all kinds of pleasures. Finding a new addiction every day, won't bring much. One is totally lost after a while.

I would say..Let our hearts be open.. Let's allow all the different feelings to go through us..Let nothing stick to us, but just  flow through us.. Maybe we also should live more plain.. Let us have a life that we are able to digest..

With My Love

Bazen Yeniden Doğmak Lazım - Sometimes One needs to be Born Again..

Bazen yeniden doğmak lazım;
Bir sayfayı kapatıp yeni bir sayfaya başlamak lazım,
İçindeki çocuk herşey sonsuza dek sürsün istese de,
Ona inat, yeni bir ben yaratmak lazım..
Yeniyi yaratırken, geçmişle vedalaşırken..
Hepsini bir arada yaşarken,
Bulanmışken, düğüm olmuşken..
Tüm kontrolü bırakıp
Yüzme bilmesen de, kolluksuz denize atlamak lazım..
İçinden bir ses hadi atla demişse,
Cılız ve en derinden..
Duymak, dinlemek ve...
Atlamak lazım..
Korkulara inat, güvenlik alanına inat..
İnanmak ve güvenmek lazım..

Sevgilerimle
*
Sometimes One needs to be born again;
One needs to close a page and open a new one..
Although the child within you, wants everything to be forever..
Despite it, One needs to unfold the new born..
While creating the new and saying goodbye to the old,
While going through everything at the same time,
Having mixed feelings and being confused..
It is good to let go of control,
And jump into the sea without any aid
Although you can't swim..
If the voice inside you said 'jump'..
From deep inside with a very small voice..
One needs to hear, listen and jump..
Despite all the fears, despite the comfort zone...
One needs to trust and have faith..

With My Love

İstekler - Wanting

İSTEKLER

İsteklerin her aklına geldiğinde şu soruları sor kendine:
Kim istiyor, neden istiyor?
Belki ilk başta bir cevap alamıyacaksın, ama zamanla daha farklı bir pencereden bakabileceksin..
En sevdiğin yiyeceği düşün..Diyelim ki bu senin için çikolata. Bir düşün bakalım, hayatında hiç çikolata yemeseydin, canın çikolata ister miydi?
Hiç kayak yapmamış olsaydın, kayak tatili yapmak için büyük bir istek duyar mıydın?
Hiç aşık olmamış olsaydın, aşk yaşamak için delice bir istek duyar mıydın?
Belki başkalarından duyar, filmlerde görür, romanlarda okur merak edebilirdin?
Ya da başkalarının çikolata yerken ki zevkini merak edip denemek isteyebilirdin.. Ama illa da istiyorum diye, içinde büyük bir boşlukla umutsuzca ister miydin?
Hiç terk edilmeseydin, terk edilmekten korkar mıydın?
Hiç düşmeseydin, ya da başkalarının düşme ile ilgili korkularını benimsemeseydin, onların düşmelerini görüp aynı duruma düşebilme empatisini geliştirmesiydin…Düşmekten korkar mıydın?

Eğer farkındaysan isteklerin hep geçmişinden, hafızandan gelir. Geçmişte aldığın bir hazzı tekrar yaşamak istersin, ya da geçmişte yaşadığın bir olumsuzluğu tekrar yaşamak istemezsin..

Geçmişi olmayan birinin istekleri de olamaz. İsteklerin geçmişini geleceği taşır..

Diyelim ki en sevdiğin içecek naneli limonata.. Ne zaman içecekle ilgili nihai tadı yaşamak istersen limonata sipariş ediyorsun. Ve bu isteğin seni limonatanın en sevdiğin içecek olduğu frekansta kalmanı sağlıyor. Belki bunun ötesine geçebilmen için, o gün gittiğin yerde limonatanın bittiği söyleniyor. Kızıyorsun, bir, oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi. Ama belki de bu senin daha üst bir frekansa sıçraman, daha çok sevebileceğin bir içeceği keşfetmen içindi..
Hep aynı hazları alıp, aynı yerde kalırsan bir anlamda ölürsün, haz alırsın, ama bir bağımlının aldığı gibi..Capcanlı olmanın getirdiği coşkudan mahrum kalırsın. Tüm renkleri ile yaşama kapını kapatırsın. Mucizelerin araya girmesi için alanine kapalı olur.
Dikkat et, diyelim canın çok çikolata istiyor. Bir parça alıp ağzına atıyorsun, attığın an bitiyor o derin isteğin. Çikolatayı acele acele yiyorsun, 5 saniyede bitiriyorsun..Belki %20, belki %30 farkındasın verdiği tadın ve hazzın. Tüm benliğinle %100 orada olarak onu yesen, öyle bir haz yaşayacaksın ki..Belki ikinci parçaya ihtiyaç bile duymayacaksın..Seni rahatlatan çikolatanın kendisi değil, ona olan açlık hissinin, yoksunluk hissinin ona kavuştuğunda bitmesi..

İçinde derin bir boşluk var, o boşluğu 5 saniye için de olsa, sana hissettirmeyen bir haz buldun.

O yüzden, isteyen kim diye sor? İstediklerinin peşinden gittiğinde, ilahi sistem senin bu isteklerle  ile ilgili duygularını nötr bir hale getirebilmen için çalışır. Birşeyle ilgili boşluğun, korkun, olumlu veya olumsuz bir duygunun kalmaması için çalışır.. Aslında senin istediğin, veya istemediğin, geçmişe takılı kalan alanlarını gösterir sana..Ondan arındığında zaten senin için uygun olanın sana gelmesi için alan açarsın.  Bu ise istediğini zannettiğinin ötesindedir.. Mucizedir..

Sevgilerimle

WANTING

Whenever your wants cross your mind, ask yourself the following:
Who wants? And why?

Maybe in the beginning you won't get an answer, but in time you will be able to look from a different angle.

Think of the food you like most. Let's say, this for you is chocolate. If you never had chocolate in your life, would you ever want to eat a chocolate? Think about it.

If you never have been skiing, would you have a longing for skiing?

If you would never have fallen in love, would you have the wish to fall in love like crazy?

Maybe you would here about it from others, watch it in movies, read it novels and be curious about it.

Or you could see others eating chocolate with great pleasure and would be curious about the taste yourself.

But you wouldn't want it  with a deep desperate longing..

If you would never have been abandoned, would you be afraid being abandoned? 

If you would never have fallen or take over others fears of falling and developed an empathy for falling like others.. Would you ever be afraid of falling?

If you are aware, you discover that  your wants always come from your past, your memories. You want to repeat a delight you had before or you don't want to avoid a pain you had before.

Someone who doesn't have a past, doesn't have wants. Your wants, bring your past into your future.

Let's say your favourite drink is a lemonade with mint. Whenever you think of having an ultimate pleasure with a drink, you order a lemonade. This want of yours keeps you in a frequency, where you stay having lemonade as your favourite drink.

One day maybe, when you order a lemonade they will say that they run out of it.. You become frustrated like  a child, from whom the toy has been taken away. But maybe, this was in order to switch to another frequency, where there is another drink which you are going to like even more.

If you go after the same delights all the time, you will stay at the same spot..You will enjoy the pleasures, but like an addict would do. You will be deprived from the joy of feeling fully alive.

Your door will be closed to all the different colors in life. You will be closed to miracles, that might come your way.

Be aware, let's say you want chocolate. At the moment you put a piece of chocolate in your mouth, your deep craving for it ends. You eat the chocolate in a few seconds. You only are 20%, maybe 30% aware of the taste and pleasure in your mouth. If you would be eating it with whole your being, being 100 % aware, you maybe will have such a delight, that you would not need to look for another piece.

It is not the chocolate that takes the craving away, but more the ending state of being deprived from it.

You have a deep void, feeling of emptiness inside you, you found a delight that only for 5 seconds stops this void. You are happy that you are a few seconds without it.

Therefore ask yourself, who is wanting? If you chase your wants, the divine system will work on neutralizing your feelings about this wants. It will work on releasing your fears, your positive or negative feelings about it, your longing for it. Actually your wants or things you want to avoid show you where in your past you are stuck. If you are released fro these feelings, you will open up the way to whatever is suitable for you. This could be beyond what you thought you wanted..This could be a miracle..

With My Love

Utancı İyileştirmek

Utancı İyileştirmek -- Altı Adımlık bir Yaklaşım

           

Krish ve Amana'dan
Yakın zamanda gerçekleştirdiğimiz bir atölye çalışmasında, bir kadın, ona Lillian diyelim, gruptan tamamen dışlandığını hissettiğini, diğer insanlar kadar ilginç ya da sosyal hissetmediği için kendine kızdığını ve sorunlarının diğer insanların sorunlarından daha kötü olduğunu hissettiğini anlatıyordu.
Diğer katılımcılara, zaman zaman benzer düşüncelere kapılıp kapılmadıklarını sorduk ve hepsi el kaldırdı. Lillian'a onun bizim "utanç balonu" adını verdiğimiz şeyin içinde içsel yargıcının saldırısı altında olduğunu açıkladık. Yaşadığı şeyin utanç olduğunu ve o anlarda, içimizdeki yargılayıcı seslerin hepimize mutlak doğru gibi göründüğünü anlaması ona yardımcı oldu.
Bir diğer örnekte, bir katılımcı her ne kadar yetenekli bir müzisyen olduğunu düşünse de, etkinlikler düzenlemek için insanları arama konusunda kendini motive edemediğini fark ettiğini söyledi. Reddedilmekten korkuyordu. Sonuç olarak parasızdı, yaşam enerjisi çok düşüktü ve motivasyon eksikliğinden ötürü kendine kızgındı.
Belki de hepimizin yüzleşmek zorunda olduğu utanç konusundan daha büyük bir sorun yoktur. Bu sorun peşimizi bırakmaz ve genelde utancın pençesinden nasıl sıyrılacağımızı bulamayız. Çoğu zaman ne kadar uğraşırsak uğraşalım, sürekli hayal kırıklıkları, hüsranlar, eleştiriler ve reddedilmelerle karşılaşıyormuşuz gibi görünebilir. Hayatın yaratıcılığımızı bulmak ve ifade etmek, içten içe değerli hissetmek ve uyum sağlamaktan ya da başkalarının bizim hakkımızdaki düşünceleri için kaygılanmaktan vazgeçmek için akıntıya karşı bir mücadele olduğunu düşünebiliriz.
İnsanı felce uğratan bu sorunun basit bir yanıtı yoktur. Ama biz çalışmamızda, kendimize daha fazla ışık ve merhamet getirmeye yardımcı olacak bazı basit adımlar izleriz.
1. Utançla doğmadığınızı bilin ve utanç hikayenizi öğrenin. Kendimize eleştirel yaklaşmayı öğrendik, çünkü çocukluğumuzda destek, rehberlik, yön, uyarım, koşulsuz kabullenme, sevgi ve ilgi anlamında bazı temel sevgi gıdalarından mahrum kaldık. Her birimizin kendine has bir utanç hikayesi vardır, ama utancın devreye girdiği nokta da budur. Hepimiz yaşamın ilk yıllarındaki tecrübelerimize dayanan bir utanç-esaslı kimlik geliştirdik.
2. Utancın size üç seviyede saldırdığını bilin. Yaşam enerjinizi alır, zihninizi yargılayıcı negatif düşüncelerle doldurur ve davranışınızı körükler. Utanç davranışı değersizlik hissiyle tetiklenerek yaptığımız her şeydir. Örneğin sabote etmek, ilgi çekmeye çalışmak, onay almak için yalvarmak, kendimizi şişirmek, pes etmek, bir şeyleri ertelemek ya da bağımlılıklara başvurmak gibi.
Bir utanç davranışının farkına vardığımızda, bir sonraki adım altında yatanın ne olduğunu hissetmek ve kendimize karşı çok nazik ve anlayışlı olmaktır. Utançla, utanç davranışımızı yargılar ve sonra daha çok utanç hissederek aynı utanç davranışının tekrarlanmasına sebep oluruz. Bu kısır döngüyü kırmanın yolu utancı ve davranışın altındaki acıyı hissetmek, onu tanımak ve onunla rahatlamaktır.
3. Bedeninizi düzenli olarak hareket ettirin ve sağlıklı ritüeller geliştirin. Bunun saygınlık ve özsaygı geliştirmek gibi bir etkisi vardır ve eleştirel zihni sessizleştirmeye yardımcı olur.
4. Kendinizi rahatlık bölgenizden çıkarıp canlılığa ve saygınlığa taşımak içinküçük ama tutarlı riskler alın. Küçük riskler almak yaşam enerjimizi harekete geçirir ve bu da karşılığında utanç kimliğimizi değiştirmeye başlar. Bu risk, ertelediğiniz bir şeyi yapmak ya da her zaman öğrenmek istediğiniz bir şeyi öğrenmeye başlamak olabilir. Riskimizin ne olduğu her birimize göre farklılık gösterir. Biri için dans dersi almak ya da yeni bir dil öğrenmek olabilir. Bir başkası için savunmasızlığımızı ön plana çıkarmak ya da bir diğer için daha dürüst olmak anlamına gelebilir.
Daha çok özsaygı geliştirmeye yardımcı olan iki tür risk vardır. Birincisi ihlal ya da saygısızlık yaşadığımız anlarda kendimizi savunmaya başlamamızdır. Diğeriyse, önemsediğimiz birinden istediğimiz şeyi elde edemediğimizde hayal kırıklığımızı ve acımızı kontrol etmeyi öğrenmemizdir. Utanç kimliğimize dayanarak genelde bunun tam tersini yaparız; ihlal edildiğimizi hissettiğimizde bir şey söylemez ve istediğimizi elde edemediğimizde şikayet ederiz. Bu davranış benlik hissimizi baltalar.
5. İçsel yargıcınızın saldırısı altında olduğunuzu fark ettiğinizde, bizim "kanal değiştirmek" adını verdiğimiz şeyi yapmak faydalıdır. Yargıcın her zaman zihinden gelen seslerini dinlemek yerine, biz kalbi dinlemeyi bir alışkanlığa dönüştürmeyi öneririz. Kalbi dinlemek sevgiyle, kabullenme ve bilgelikle dinlemek demektir. Kalp kendimize kötü davranmaya başladığımız her durumu yeniden yorumlayabilir ve o duruma bakmanın yeni bir yolunu bulabilir. Yargıç herhangi bir konuda haklı bile olsa, kalp o duruma sevgiyle bakabilir, bize destek olabilir ve duruma daha büyük bir perspektifte bakmamıza yardım edebilir. Ancak hepimiz kendimizi yargılamaya çok alışkın olduğumuzdan, kalbi dinlemeyi öğrenmek zaman ve çaba gerektirir. Bazen bize kalbin perspektifini kazandırması için sevgi dolu ve güvenilir bir arkadaştan ya da bir terapi uzmanından yardım almak faydalı olabilir.
6. Sebat edin.  Utanç kimliğimizi uzun yıllar içinde geliştirdik ve bu kimlik kendimizi nasıl gördüğümüze ve nasıl hissettiğimize dönüştü. Bu negatif kimliği esas enerjilerimize dayalı bir yeni bir kimlikle değiştirmek zaman ister. Yavaş yavaş bir özsaygı ve anlam kalıbı oturtmak için, kendimizi tekrar tekrar yerden kaldırmalı ve düştüğümüzde kendimize karşı şefkatli olmalıyız. Bu biraz yürümeyi öğrenmeye benzer. Gerçekten eşsiz olduğumuz ve katkıda bulunabileceğimiz güzel bir şeye sahip olduğumuza dair o içsel hissi dinlemeyi ve onu izlemeyi öğrenmeliyiz. Bize sorarsanız, sebat ettiğimiz takdirde, varoluş bizi gizemli bir yoldan destekleyecektir.
Sevgiyle, Krish ve Amana.

http://www.learningloveinstitute.com/home.php newsletter